روش تقسیم آب سنتی بر اساس ترتیب زمینهای همجوار نیست. علیرغم هفت روز هفته، تقسیم آب در هشت جوب و 8 شبانه روز انجام می‌پذیرد. مالکان آبها و زمین‌ها هم بین جوبها یا جوقها تقسیم می‌شوند، و نسبت مالکیت زمین و آب هم یکسان نیست. بناءبراین آب قناتها مسیرهای طولانی را طی می‌کند تا به زمینهای اختصاص یافته به یک جوب ویژه برسد.آب از میان کشتزارها می‌گزرد، بی‌آنکه زمینی را مشروب سازد، تا به یک قطعه زمین متعلق به مالک آن جوب برسد. کشتزارهای همۀ اعضاءِ یک جوب در کنارهم نیستند که به ترتیب آبیاری شوند.

با وجود توسعۀ ابزار آلات کشاورزی، کشاورزان کجانی، حتی یک تراکتور ساده کوچک، اختیار ندارند. جاده‌های مناسب جهت دست یابی به کشت و کارشان وجود ندارند. از اینرو تمامی مسیر رفت و آمدشان از خانه تا کشتزارها را با پای پیاده طی می کنند. رنج و زحمت کشاورزان کجان بیش از آن چیزی است که حاصلشان می‌شود. ازهمین رو جوانان روستا ، در دهه های اخیر، برای یافتن کار و امرار معاش به شهرهای بزرگ مانند تهران ،اصفهان ، نایین مهاجرت کرده اند و کجان بقول مهندس بازرگان که می گفت کشور قحط الرجال است کجان هم قحط الجوان کار است البته جوان معتاد درهمه جای کشور وجود دارد و کجان ما هم بی نصیب نمانده است.